Weekend Węgierski: Thy Catafalque (23): Alföld (2023)

 

Dwadzieścia pięć lat piękna na wielkich równinach...

Cavalera (Conspiracy) - Bestial Devastation/Morbid Visions (2023)

Czy tu cokolwiek mogło pójść nie tak?

Accept - Too Mean To Die (2021)

Stara niemiecka gwardia po raz kolejny udowadnia, że praktycznie nie ma sobie równych. Na tym można by zakończyć recenzję i nic więcej nie pisać, ale to nie byłoby w porządku. Fascynujące bowiem jest to, że zmieniają się czasy, a Accept nie tylko wciąż pozostaje wierne swojemu oryginalnemu brzmieniu, ale także wciąż brzmi autentycznie i świeżo. Co ma do zaoferowania w tej kwestii szesnasty pełnometrażowy album studyjny niemieckiej legendy, a zarazem piąty zrealizowany z Markiem Tornillo przy mikrofonie?

Todd La Torre - Rejoice in the Suffering (2021)

Jednym z najmocniejszych i najlepszych albumów tego roku z całą pewnością jest najnowszy, debiutancki solowy album obecnego wokalisty grupy Queensrÿche, Todda La Torre'a. Takie stwierdzenie na początku roku może dziwić, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że tak właśnie jest, tym bardziej, że La Torre nagrał naprawdę solidny krążek. Czemu już teraz jest to płyta, która powinna znaleźć się w podsumowaniach?

Havok - V (2020)

Swego czasu, w 2013 roku, pisałem o grupie Havok i ich bardzo udanym trzecim albumie "Unnatural Selection". Wyrażałem też zainteresowanie czwartym krążkiem na który przyszło czekać cztery kolejne lata i szczerze mówiąc minąłem się z nim i do dziś nie przesłuchałem. Po trzech kolejnych pojawia się ich piąte wydawnictwo, które razem z najnowszym Warbringer doskonale pokazuje, że thrash metal nadal trzyma się jako gatunek mocno i ma wiele dobrego do zaoferowania...

Warbringer - Weapons of Tomorrow (2020)

Jedni mówią, że thrash metal się już dawno skończył, inni wskazują znakomitą formę wyjadaczy, którzy na zawsze pozostali w cieniu Metalliki, a są i tacy, którzy powiedzą, że thrash metal to tylko Meta. Nie należę do żadnych z tych grup. Należy też sobie przypomnieć, że jest całe mnóstwo bardzo dobrych młodych zespołów, które sięgając po wzorce swoich idoli również potrafią nagrać albumy bardzo dobre, a nawet mogące konkurować z najlepszymi dokonaniami największych tuz gatunku. Takim krążkiem z pewnością może być szósty album studyjny Amerykanów z formacji Warbringer...

Trivium - What The Dead Man Say (2020)

Napisał: Jarek Kosznik

Dosłownie przed chwilą, bo 24 kwietnia 2020 roku miała miejsce premiera dziewiątej pełnowymiarowej płyty amerykańskiego zespołu Trivium pod tytułem „What The Dead Man Say”. Promocja opisywanej płyty rozpoczęła się już w lutym bieżącego roku, poprzez sukcesywne wypuszczanie kilku utworów, a także paru teledysków czy fragmentów riffów wykorzystanych na potrzeby gry video „Mortal Kombat 11”. Poprzednia płyta zespołu „The Sin and The Sentence” zrobiła na mnie pozytywne wrażenie po dwóch poprzednich, bardzo nieudanych płytach „Vengeance Falls” i „Silence In The Snow”, ponieważ panowie znów wrócili do elementów starego stylu, które sprawiały że byłem wielkim fanem Trivium w przeszłości, głównie w czasach szkoły średniej. Czy na „What The Dead Man Say” zespół kontynuuje powrót do korzeni? Jak wypadają partie instrumentalne? Czy Matt Heafy poprawił jeszcze swoje umiejętności wokalne? 

God Dethroned - Illuminati (2020)

Niderlandzcy death metalowcy trzy lata temu wrócili ze swojego drugiego letargu albumem "The World Ablaze", a najnowszy "Illuminati" pojawił się dopiero co, bo 7 lutego. Nie ma już tematów wojennych, ale z całą pewnością nie brakuje soczystego łojenia do jakiego panowie przyzwyczaili swoich wielbicieli...

Płyty Niezdążone z Polski 2018 CZĘŚĆ I

Nie o wszystkich płytach da się napisać w momencie kiedy przychodzą, ale nigdy też nie jest tak, że o nich nie pamiętam. Kupka wstydu bardzo często zmniejsza się powoli, a płyt jak wiadomo nie brakuje. Czas też nie jest z gumy, a moja doba zdecydowanie jest czasami za krótka. W "Płytach Niezdążonych z Polski 2018" przyjrzymy się kilku płytom, które przeleżały zdecydowanie za długo, ale to wcale nie oznacza że są gorsze, czy też mniej ciekawe od innych - tak po prostu wyszło. W części pierwszej poskaczemy po gatunkach i po naszym kraju razem z Death Denied, Dead Saint's Bitch oraz Lady Killer...

Overkill - The Wings Of War (2019)

Od czasu "Ironbound" wydanego prawie dziesięć lat temu grupa Overkill nie przestaje zaskakiwać, bo po raz czwarty z rzędu nagrali płytę, która trzyma wysoki poziom wyznaczony przez wspomniany, zwala z nóg i do tego podtrzymuje opinię, że stara gwardia nie rdzewieje, a panowie amerykańskiej formacji w przyszłym roku obchodzić będą czterdziestolecie istnienia...

Queensrÿche - The Verdict (2019)

Queensrÿche z Toddem La Torrem przy mikrofonie uderza po raz trzeci i jest nie tylko ich najlepsza płyta od czasu wyrzucenia Geoffa Tate'a, ale także najlepszy album od dwudziestu pięciu lat, czyli od czasu "Promised Land". Co znalazło się na piętnastym, a właściwie szesnastym (jeśli liczyć "Frequency Unknown" efemerycznej wersji Queensrÿche Geoffa Tate'a zanim ten został zmuszony do zmiany nazwy*) krążku amerykańskiej legendy?

Flotsam And Jetsam - The End Of Chaos (2019)

Od powrotu do formy albumem niczym feniks z popiołów grupy Flotsam And Jetsam, notabene pochodzącej z amerykańskiego Phoenix, minęły trzy lata i nadszedł czas na kolejny, trzynasty album studyjny (pomijając oczywiście kompletnie niepotrzebną ponownie nagraną wersję "No Place For Disgrace" z 2014 roku). Na szczęście, trzynastka dla Flotsów nie okazuje się być pechowa, a na dodatek po trzydziestu trzech latach na okładkę ponownie zawitała Flotzilla znana z debiutanckiego "Doomsday for the Deceiver". Jak wypada "The End Of Chaos"?

Soulfly - Ritual (2018)

Rodzinny cyrk Cavalery atakuje z jedenastym albumem Soulfly'a, który pojawia w trzy lata od poprzednika zatytułowanego "Archangel" i w rok od czwartego albumu Cavalera Conspiracy "Psychosis". Ten ostatni w przeciwieństwie do niezłego "Pandemonium" wypadł tragicznie, a tymczasem najnowsza płyta Soulfly'a zaskakuje nad wyraz pozytywnie, zwłaszcza mając w pamięci poprzednie wypociny Maxa. Niestety pozytywne aspekty właściwie ograniczają się do kolejnej bardzo ładnej okładki, polepszenia jakości brzmienia, kilku świetnych pomysłów i skrócenia całości do niespełna trzech kwadransów*...

Voivod - The Wake (2018)

Czternasty album studyjny Voivod i to taki, że można stawiać ołtarzyki i bić pokłony...

Muzyczna Biblioteka: Joel McIver - Slayer Krwawe Rządy

Nie ma chyba osoby, która nie słyszałaby o Slayerze. A przynajmniej jeśli mówimy o osobach słuchających metalu. Wiele osób ubóstwia tę grupę, ale jest sporo osób, które z niej śmieszkują. Nie należę do jednych, ani drugich. Szanuję Slayera, niektóre płyty znam na pamięć, inne przesłuchałem raz albo dwa i zapomniałem o nich. Podobnie jak autor biografii formacji nie zamierzam umniejszać zasług ani wkładu w szeroko pojętą metalową ekstremę, ale przyznam się bez bicia, że nie jestem fanem Slayera. Po co zatem sięgać po książkę o tej grupie? Choćby dla znakomitego warsztatu autora tejże pozycji...

Alien Weaponry - Tū (2018)

Od jakiegoś czasu nie śledzę już nowo powstających heavy/thrash metalowych kapel, bo nie tylko coraz bardziej mnie takie granie nudzi, a także coraz bardziej przypomina to zwyczajny odgrzewany kotlet. Zupełnie inną kwestią są weterani, którzy wciąż udowadniają że mimo upływu lat wciąż należy się z nimi liczyć, nawet jeśli mielibyśmy mówić tylko o Metallice. Właśnie w takich sytuacjach, rozmyślaniach i rozmowach trafić można nieoczekiwanie na debiut, który pokazuje że granic można nie przesuwać, a jednocześnie zrobić coś co autentycznie zwala z nóg. Witamy na Nowej Zelandii...

Marduk - Viktoria (2018)

Szwedzi z legendarnego Marduk atakują po raz czternasty i wystarcza im do tego dziewięć skutecznych pocisków...

Burn The Priest - Legion: XX (2018)

Są różne sposoby świętowania rocznic. Niektóre zespoły wydają specjalną składankę z najlepszymi numerami, starymi kawałkami zarejestrowanymi na nowo, albo wykopaliskami, które obchodzą tylko najtwardszych fanów lub co gorsza sam zespół. Inni wydają koncertówkę, taką świeżo zarejestrowaną lub wyjętą z szafy z nagraniami, które nie ujrzały światła dziennego na fizycznym nośniku. Jeszcze inni nagrywają po prostu nową płytę. Lamb Of God poszło jeszcze dalej i z okazji swojego dwudziestolecia sięgnęło do swoich korzeni i zarejestrował album z coverami pod szyldem Burn The Priest od którego jego historia się zaczęła...

Po Całości: Mnemic (2) - Pasażerowie i synowie systemu

W poprzedniej odsłonie "Po Całości" zaczęliśmy przypatrywać się nie istniejącej (oficjalnie znajdującej się w stanie zawieszenia) już grupie Mnemic, która po wydaniu swojego drugiego albumu "The Audio Injected Soul" rozstała się z dotychczasowym wokalistą Michaelem Bøgballem. Na krótko zastąpił go Tony Jelencovich, a następnie Guillaume Bideau znany z francuskiej formacji Scarve z którym zostały nagrane kolejne albumy. W tej części będą nas interesować dwa z nich: "Passenger" z 2007 roku oraz "Sons Of the System" z 2009. Czas sprawdzić jak wypadają te albumy po latach i jak zmienił się zespół wraz ze zmianą wokalisty...

R3/163: Sepultura, Obscura, Goatwhore, Fit For An Autopsy (4.03.2018, B90, Gdańsk)

Zima nie odpuszcza, jest zimno i będzie jeszcze zimno przez co najmniej dwa tygodnie gdy w kalendarzach zagości wiosna. Ta już zawitała do gdańskiego klubu B90 i nie poskąpiła gorących promieni, które ogrzały niejednego wielbiciela ekstremalnych brzmień, a tych w niedzielny wieczór bynajmniej nie brakowało. Amerykę reprezentował jeden z obecnie najlepiej rokujących deathcore'owych zespołów Fit For An Autopsy oraz nieznany mi wcześniej blackened thrash/death metalowy Goatwhore. Z Niemiec przyjechała Obscura grająca techniczny death metal, a prosto z Brazylii przyjechała promująca swoją najnowszą wydaną w zeszłym roku "Machine Messiah" legendarna grupa Sepultura, bez której nie byłoby stylów jakie pojawiły się tego wieczora. Jaka atmosfera panowała zatem w kultowym już klubie w gdańskiej Stoczni?