Jeśli to prawda, że Ziemia ma zniknąć z kulturalnej mapy Gdańska to bardzo mi przykro, że udało mi się tam wpaść dopiero na jej finiszu. Inną sprawą jest to, że przydałby się temu miejscu kompleksowy remont, bo muszę przyznać, że wnętrze nie powala, a raczej się rozsypuje. Czasami jednak ważniejszym aspektem takich miejscówek jest ich klimat, a tego Ziemi zdecydowanie nie brakuje. Szczególnie jak jednym z jej stałych bywalców jest Bartosz Boro Borowski, który swoimi pomysłami potrafi zarażać, a energii do różnych dziwnych, nawet około muzycznych działań mu nigdy nie brakuje. W ostatnią tegoroczną sobotę sierpnia, Boro zaprezentował się po raz pierwszy z nowym projektem o nazwie Goodly w którym występuje z Dagmarą Cichocką, a następnie zapraszając na premierowy odsłuch debiutanckiego albumu studyjnego B3-33, które dotychczas można było jedynie usłyszeć podczas kilku Borowych koncertów. Co zaprezentowało Goodly i jaki był to wieczór? Parę słów oraz garść naszych zdjęć z wydarzenia w rozwinięciu!
Strony
- Strona główna
- Wstępniak
- O Nas
- Kontakt - dla zespołów
- WAFP! 2011 - 2014
- Heavy Metal Pages 2013 - 2015
- Rock3miasto.pl
- LMF 2016 - 2019
- Polisz Jor Inglisz
- Weekend Węgierski
- Weekend Chorwacki
- Wydział Filmowy
- LUpa czy Pod LUpą?
- Wilk z zakładką
- Muzyczna Biblioteka
- Wilk Kulturalny/Książki autorskie
- Oceny
- Patronat medialny LU
- Współpraca
wtorek, 30 sierpnia 2022
czwartek, 24 lutego 2022
Maciej Meller - Zenith Acoustic (2022)
Wydany prawie dwa lata temu debiutancki solowy album Macieja Mellera, znanego z Quidam, współpracy z Colinem Bassem i tria Gołyźniak Meller Duda, a ostatnio także z Riverside, był płytą dojrzałą i bardzo solidną, ale też mocno osadzoną w tym do czego muzyk zdążył już przyzwyczaić swoich wielbicieli. Nie mogąc promować jej koncertowo z powodu pandemii, zagrał tylko jeden mały i do tego akustyczny. Z tego pomysłu zrodził się kolejny - aby nagrać studyjny suplement do "Zenithu" właśnie w formie akustycznej. Jednak to, co najbardziej istotne: wzięte na warsztat kompozycje z poprzedniczki nie zostały tylko przerobione na akustyczne dźwięki, ile właściwie przepisane na nowo, przekomponowane i tworząc tym samym zupełnie inną muzyczną podróż i jakość. Jak wypada "Zenith Acoustic"?
sobota, 6 marca 2021
W NiewieLU Słowach: Silent Eyes, Corecass, The Great Sbam
Przedostatnia porcja zeszłorocznych płyt z Creative Eclipes PR w ramach W NiewieLU Słowach. Tym razem wybierzemy się do Newcastle w Australii, by spotkać się song writerem Keelanem Butterickiem i jego projektem Silent Eyes, następnie udamy się do niemieckiego Hamburga, gdzie spotkamy multi-instrumentalistkę Elinor Lüdde i sprawdzimy jej solowy debiut Corecass oparty wokół elektroniki, a na koniec polecimy do Francji, gdzie stacjonuje prog rockowy kolektyw The Grand Sbam. Przypominamy, że na naszych liniach nie potrzebujecie maseczek, ani nie musicie zachowywać dystansu, wystarczy wygodny fotel, dobry humor i najlepiej słuchawki - zaczynamy!
niedziela, 7 lutego 2021
W NiewieLU Słowach: Sens Dep,Palila,Bergeton
Czas na kolejną podróż z zeszłorocznymi płytami w cyklu W NiewieLU Słowach. Tym razem udamy się do Australii i sprawdzimy debiut grupy Sens Dep grającej mieszankę ambientu z shoegazem, ponownie wyruszymy do Niemiec, by sprawdzić nową podwójną epkę indie rockowej formacji Palila, a na koniec udamy się do mroźnej Norwegii, by stanąć oko w oko, czy też raczej uszy w uszy z najnowszym synth wave'owym, solowym projektem Mortena Bergetona Iversena, znanego przede wszystkim z black metalowej grypy Mayhem. Dla każdego zatem znajdzie się coś intrygującego, więc przypominamy, że nasze linie lotnicze są bezpieczne od wirusów i nie musicie nosić maseczek.
piątek, 20 marca 2020
Raphael Weinroth-Browne - Worlds Within (2020)
Piekielnie uzdolniony młody kanadyjski wiolonczelista, znany z projektu Kamancello i The Visit, który od kilku lat intensywnie współpracuje także z norweskim Leprous na początku tego roku wypuścił swój debiutancki, pełnometrażowy solowy album, będący tak naprawdę jedną, długą suitą rozpisaną wyłącznie na wiolonczelę i elektronikę, podzieloną na dziesięć części. Czy niemal samą wiolonczelą można namalować impresjonistyczny muzyczny obraz? Sprawdźmy!
piątek, 18 października 2019
Action & Tension & Space - Explosive Meditation (2019)
piątek, 11 października 2019
Sons of Alpha Centauri - Buried Memories (2019)
W zeszłym roku napisałem, że synowie Alphy Centauri swoich fanów nie rozpieszczają. Po "Continuum" nie kazali jednak czekać na swoją kolejną płytę zbyt długo, nawet jeśli nie do końca to pełnoprawny materiał długogrający, a raczej intrygująca kolaboracja...
niedziela, 8 lipca 2018
Plastic Chants - Plastic Chants (2018)
piątek, 1 czerwca 2018
Lunatic Soul - Under the Fragmented Sky (2018)
To, co z początku miało być maksisinglem, potem mini-albumem, a następnie epką, stało się właściwie pełnowymiarową płytą o łącznym czasie nieco ponad trzydziestu sześciu minut muzyki stanowiącej pomost pomiędzy dwoma ostatnimi albumami Lunatic Soul. Nie jest to jednak bezpośrednia kontynuacja „Fracutred”, bo choć dopełnia ona historię straty i rozdarcia, a sam tytuł albumu i jednego z utworów, wywodzi się przecież z numeru A Thousands Shards of Heaven, to niektóre z kompozycji zdają się zaglądać w filmowy wymiar „Walking on a Flashlight Beam”, a nawet łączyć z elektroniczną odsłoną Riverside, macierzystej formacji Mariusza Dudy, którą podsumował „Eye of the Soundscape”. Jednocześnie w subtelny sposób płyta zazębia się też z „Impressions”, choć formuła obu dość istotnie się przecież różni. Zaczyna niesamowity He av en, który przywodzić może na myśl mroczne horrory giallo czy też twórczość włoskiej formacji Goblin, specjalizującej się w muzyce do obrazów Daria Argento czy George’a A. Romero. Sam motyw, choć jednostajny i rozciągnięty w czasie na cztery minuty, został pięknie rozwinięty nie tylko narastającą atmosferą, ale i wokalnymi ozdobnikami Mariusza. Mistyczny nastrój zostaje podtrzymany w genialnym Trials, który oplata się wokół nas duszną, zimmerowską elektroniką i niepokojącym pykaniem uzupełnionym gitarą i wreszcie pełnym bólu wokalem, na który złożyło się właściwie jedno zdanie. Z tego numeru bije nie tylko głęboki smutek i poczucie bezradności, która mogłaby się wiązać z motywem samobójstwa ze „Spaceru po promieniach latarki”, ale też piękno, które fantastycznie zostało podkreślone kapitalnym finałem, w którym następuje podniosłe perkusyjno-chóralne rozwinięcie współgrające z narastającą elektroniką. Po nim przychodzi czas na wyciszającą, akustyczną miniaturkę zatytułowaną Sorrows, cudnie uzupełnioną wokalizą Mariusza. Ta zaś płynnie przechodzi w fantastyczny i zarazem bardzo riverside’owy numer tytułowy. Bujający klimat budowany przez akustyczną gitarą i przejmujący wokal Dudy zdaje się w jakiś sposób odnosić do szóstego albumu macierzystego zespołu, czyli „Love, Fear and the Time Machine”. Elektroniczny dodatek, który wchodzi mniej więcej w połowie zdaje się zaznaczać fascynacje Mariusza grupą Tangerine Dream, a całość przecudnie unosi się w przestrzeni razem z nami. Końcowa partia wokalna zbudowana wokół wielogłosu połączona z uzupełniającymi ją dźwiękami fortepianu wydaje się z kolei nieco oderwana od reszty, ale znakomicie ją uzupełnia.
Drugą połowę płyty zaczyna kolejny majstersztyk, czyli utwór Shadows, gdzie ponownie odzywają się mroczne, filmowe brzmienia rodem z horrorów giallo czy eksperymentów Vangelisa, które szybko ustępują znakomitemu rozwinięciu poprzez ocieplenie ciemnych motywów w tle zarówno akustyczną gitarą, jak i orientalnymi zagrywkami, jakby od niechcenie przywołującymi Indukti, w którego twórczość swego czasu Mariusz Duda był gościnnie zaangażowany i które odzywały się także na dwóch pierwszych płytach Lunatic Soul. Równie niepokojący i tajemniczy, choć także w swoim wyrazie nieco cieplejszy jest kawałek noszący tytuł Rinsing The Night, który zdaje się znów zacierać granice między Riverside, a LS. To taki utwór, który z powodzeniem mógłby się znaleźć na „Eye of the Soundscape”. Pokłady piękna i dźwiękowe sugerowanie, że bohater liryczny mimo przeciwności, smutku i goryczy, podnosi głowę i idzie dalej przed siebie, wypadają w nim niezwykle przekonująco. Z elektroniczną odsłoną Riverside bodaj najbardziej może kojarzyć się absolutnie porywający The Art Of Repairing, który świetnie zazębia się z numerem poprzednim, ale także ze „Spacerem po promieniu latarki”, ponownie przywołując mroczne filmowe tony i dopiero gdzieś na samym końcu przecudnie łącząc się z „Fractured”. Nie ma tu ani jednego zbędnego dźwięku, ani jednej zbędnej ekspresji czy rozwinięcia. Podobnie jak na końcu „Fractured” swoistą codą całej płyty był utwór Moving On, tak tutaj taką codą i perełką został równie cudny i bodaj najbardziej piosenkowy na całym krążku Untamed. W nim także można doszukać się Riverside’owego echa, ale bardziej wiąże się to z obecnością samego Mariusza Dudy niż chęci nawiązywania. Ciepłe, przejmujące, akustyczne brzmienie, cudowne uzupełnione klawiszami i sunącą majestatycznie perkusją zdaje się podkreślać moment przebudzenia, ponownego podniesienia kurtyny, gdzie stanie samotny artysta, który jeszcze nie powiedział ostatniego słowa, bo jeśli sparafrazować słowa, które śpiewa w nim Duda: najlepsza historia w życiu dopiero przed Tobą; w przepiękny sposób zdają się odnosić do konceptu nie tylko odchodzenia, przemijania, ale również do znamiennych słów wypowiadanych przez Kapitana Haka do podstarzałego Piotrusia Pana w filmie „Hook” Stevena Spielberga. Sam utwór zresztą zdaje się być też takim przedłużeniem Moving On – wspomnijcie sceny teledysku, w którym Mariusz Duda chodzi po korytarzach Teatru Szekspirowskiego w Gdańsku. Tu wręcz ma się wrażenie, że ta wędrówka jest kontynuowana, ale wyjście z labiryntu jest już coraz bliższe i wyraźniejsze.
„Under the Fragmented Sky”, trochę jak „Impressions”, to bardziej zbiór wariacji i impresji na temat dwóch wcześniejszych albumów (w tym wypadku „Walking on Flashlight Beam” i „Fractured”), aniżeli spójny koncept, wreszcie popis swobody twórczej, która tworzy jednolitą całość jako album i jednocześnie misternie łączy się z każdym z wcześniejszych albumów LS, a nawet ostatnimi płytami Riverside. Jeszcze bardziej też niż „Fractured” jest to album nastawiony na nastrój, na próżno więc szukać tutaj energicznych rozbudowań poszczególnych kompozycji, choć przecież i tych w kilku miejscach, naturalnie już w nie takim stopniu, nie brakuje. O ile jednak „Fractured” był historią zmagań z utratą i cierpieniem związanym ze śmiercią bliskich osób, o tyle „Under The Fragmented Sky” jest opowieścią o podnoszeniu głowy, zbieraniem odłamków lustra i składaniem ich w nową całość, co doskonale zresztą podkreślają znakomite grafiki, tym razem wykonane przez Jarka Kubickiego, który bardzo zgrabnie pociągnął wcześniejszy koncept wypracowany przez Travisa Smitha i nadał mu zupełnie nowego, własnego charakteru. Podobnie też jak zeszłoroczny album LS jest to album oczyszczający, pełen smutku i goryczy, ale jednocześnie bije z niego nietuzinkowa dla projektu Mariusza Dudy nadzieja. Nie mam też wątpliwości, że będę do tej płyty wracał, a dla wielu będzie ona tą najbardziej ulubioną, bo co należy podkreślić nie są to żadne odrzuty wydane na fali, a całkowicie pełnoprawne i przemyślane numery, które przepięknie uzupełniają i rozwijają dotychczasową dyskografię Lunatic Soul i po prostu warto po nią sięgnąć i zatopić się w Mariuszowych dźwiękach i przemyśleniach.
z Laboratorium Muzycznych Fuzji i pierwotnie w całości ukazała
środa, 30 maja 2018
wtorek, 22 maja 2018
poniedziałek, 14 maja 2018
wtorek, 13 lutego 2018
LUminiscencje: Nowe twarze Daniela Tompkinsa
niedziela, 28 stycznia 2018
Płyty niezdążone Część II
Są takie płyty, które mimo intrygujących rozwiązań dźwiękowych w rezultacie nie są porywające. Często dotyczy to takich dźwięków, które "nie leżą" w głównym nurcie tego, co słuchamy na co dzień, ale nawet jeśli słyszymy tylko pojedyncze utwory puszczamy je mimo uszu. W przypadku, gdy mamy do czynienia z całymi płytami i do tego wisi nad nami recenzencki obowiązek próby znalezienia w takiej muzyce takich intrygujących rozwiązań czy przyciągających elementów często są zwykłą męczarnią. W drugiej części "Płyt niezdążonych" zostajemy we Francji gdzie przyjrzymy i przysłuchamy się płytom, które przyszły do nas w zeszłym roku, a nie znaleźliśmy dla nich wystarczająco czasu by poświęcić im pełny tekst...
środa, 18 października 2017
LMF: Lunatic Soul - Fractured (2017)
sobota, 30 września 2017
R10/152: Miastofonia - Dźwiękowa mapa Gdyni (29.09.2017, Muzeum Miasta Gdyni, Gdynia)
czwartek, 31 sierpnia 2017
Jakub Żytecki - Feather Bed EP (2017)
środa, 21 czerwca 2017
Pù - Tunguska: Last Transmission (2017)
środa, 19 kwietnia 2017
Lynhood - Septembre (2017)
Dwudziestosześcioletnia Chloé Della Valle jest basistką i ma obsesję na punkcie faktury dźwięku. Jest założycielką wytwórni [reafførests[, na co dzień udziela się grając w kilku kapelach, szczególnie w Oui Sabotage i kręceniem filmów. Lynhood to jej solowy materiał w którym postanowiła poeksperymentować z ambientem, elektroniką, noisem i popem. To ciekawe połączenie, zwłaszcza zważywszy na intrygującą i niepokojącą okładkę tylko pozornie nie pasującą do jej muzyki. Intymna, nieco duszna atmosfera została zaś zamknięta w czterech utworach o łącznym czasie niespełna dwudziestu dwóch minut...


















