Od powrotu do formy albumem niczym feniks z popiołów grupy Flotsam And Jetsam, notabene pochodzącej z amerykańskiego Phoenix, minęły trzy lata i nadszedł czas na kolejny, trzynasty album studyjny (pomijając oczywiście kompletnie niepotrzebną ponownie nagraną wersję "No Place For Disgrace" z 2014 roku). Na szczęście, trzynastka dla Flotsów nie okazuje się być pechowa, a na dodatek po trzydziestu trzech latach na okładkę ponownie zawitała Flotzilla znana z debiutanckiego "Doomsday for the Deceiver". Jak wypada "The End Of Chaos"?
Strony
- Strona główna
- Wstępniak
- O Nas
- Kontakt - dla zespołów
- WAFP! 2011 - 2014
- Heavy Metal Pages 2013 - 2015
- Rock3miasto.pl
- LMF 2016 - 2019
- Polisz Jor Inglisz
- Weekend Węgierski
- Weekend Chorwacki
- Wydział Filmowy
- LUpa czy Pod LUpą?
- Wilk z zakładką
- Muzyczna Biblioteka
- Wilk Kulturalny/Książki autorskie
- Oceny
- Patronat medialny LU
- Współpraca
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Flotsam And Jetsam. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Flotsam And Jetsam. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 28 lutego 2019
sobota, 18 czerwca 2016
LUpa: W portfelu motyle - burza zwana crowdfundingiem
Jeszcze dziesięć lat temu żaden zespół nie pomyślałby o wyciąganiu ręki do fanów po pieniądze w celu wydania płyty, możliwości zorganizowania trasy czy rozbudowy studia nagraniowego w którym pracują. Dwadzieścia lat temu, czyli w czasach raczkującego internetu pukano by się tylko w głowę, a czterdzieści lat temu ideę tylko by wyśmiano i okrzyknięto jakimś nierealnym marzeniem rodem z tanich powieści science fiction. Crowdfunding bo o nim mowa nie ma nic wspólnego z faktem, że można kupić sobie płytę, koszulkę, kubeczek czy bilet na koncert ulubionego zespołu. Bo to można zrobić i bez tego. Crowdfunding wzbudza kontrowersje zwłaszcza gdy o pieniądze prosi zespół lub artysta, który przecież raczej nie powinien narzekać na brak funduszy. Gdzie tkwi haczyk?
niedziela, 5 czerwca 2016
Flotsam And Jetsam - Flotsam And Jetsam (2016)
Kolejni weterani, którzy postanowili wrócić do formy za pomocą tak zwanego krążka "self-titled". Amerykanie z Flotsam And Jetsam wzięli chyba też pod uwagę krytykę jaka spływała na grupę w ostatnim czasie związku z koszmarną i niepotrzebną nową wersją klasycznego albumu "No Place For Disgrace" czy niewypałach jakimi były ostatnie albumy z "Ugly Noise" na czele. Sprawdźmy czy dowodzona niestrudzenie przez wokalistę Erica A.K grupa i ich trzynasta propozycja jest lepsza od swoich poprzedników...
czwartek, 20 lutego 2014
Flotsam And Jetsam - No Place For Disgrace (1988/2014)
![]() |
| No Place For Disgrace Anno Domini 2014 |
Po dobrym "The Cold" i rozczarowującym, wydanym metodą crowdfunfingu "Ugly Noise" Flotsi ogłosili, że tą samą metodą nagrają kolejny album, który będzie reprodukcją dwudziestosześcioletniego kultowego już krążka. Bałem się, że z oryginału niewiele zostanie, że straci w nowej wersji to, co w nim zachwycało i nadal zachwyca, tymczasem wyszedł im ten album zaskakująco dobrze. Jednakże, czy nowa wersja dorównuje oryginałowi? Okazuje się, że niestety nie...
czwartek, 29 sierpnia 2013
RXIX: "Co mnie kręci, co mnie podnieca", czyli 10 muzycznych łakoci według Lupusa Część II
![]() |
| W wehikule czasu, w którym wraca się do ulubionych płyt lub ukochanych utworów jest inaczej niż przy odkrywaniu muzycznych "staroci" nieznanych nam wcześniej. |
Każdy z nas ma swoje ulubione zespoły i ukochane płyty. Pośród wielu
wspaniałych kompozycji zawartych na albumach tych grup są utwory,
których jednak słucha się częściej niż inne, a nawet takie, które kradną
cały album tylko dla siebie. Utwory wielkie i wspaniałe, a przy tym
ponadczasowe.
W dziewiętnastej "Retrospekcji" przedstawię kolejną partię "łakoci", tym razem tylko trzy pozycje, od numeru piątego do trzeciego. Podobnie jak w przypadku poprzedniej odsłony wybór był trudny, a wśród nich znalazły się tylko niektóre utwory, bo z całą pewnością mógłbym wskazać takich perełek więcej. Wsiadamy do naszego DeLoreana i zaczynamy:
piątek, 24 lutego 2012
Clockwork – Dawn for a New Breed EP (2011)
Będąc nadal w podróży, lecimy do Hiszpanii. Lot do Francji w ostatniej chwili mi odwołali (piszę to naturalnie pół żartem pół serio), więc korzystając z okazji warto przyjrzeć się kapeli, który jakiś czas temu posiekała mnie na drobno. Zmienimy też na chwilę klimat grania, do shogeaze’u wrócimy na pewno później i coś mi się widzi, że nawet więcej razy, niż na początku planowałem. Skoro zmieniamy klimat, jeszcze trzeba zadać pytanie pomocnicze, na które postaram się odpowiedzieć: co wyjdzie z połączenia Sepultury i Soulfly’a z Flotsam And Jetsam?
wtorek, 8 lutego 2011
Powrót z ciemności: Onslaught
Powrót z ciemności:
ONSLAUGHT
W latach 80, kiedy tworzył się trash metalu, którego niekwestionowanymi twórcami i królem stała się Metallica, powstawało wiele zespołów, które tworzyły podobną muzykę. Część z nich przetrwała i tworzy bardzo dobre płyty, w dodatku śmiało pretendujące do miana znacznie lepszych od tych, którymi od kilku lat raczy nas Metallica. Żeby przywołać choćby tylko Flotsam And Jetsam (znany choćby z faktu, że grał tam Jason Newsted, basista Metallici w latach 1987 – 2000) czy znakomite Overkill albo nieco chyba zapomniany Testament. Inne zespoły jak Megadeth po suchych latach i marnych płytach wracają ze świetnymi materiałami (United Abominations z 2007 roku, Endgame z 2009 roku czy z rocznicową wersją koncertową opus magnum - Rust In Peace z 1990), a jeszcze inne nie miały tyle szczęścia i przestały istnieć. Jednym z takich zespołów mógł być Onslaught… mógł, ale stało się inaczej…
Powstał mniej więcej w tym samym czasie, co Metallica. W tym samym czasie, kiedy wyszło Kill’em all wydał demo What Lies Ahead. Rok później wydał Power from Hell, a w roku legendarnej Master of Puppets płytę The Force. Jakość nagrań jest koszmarna, a kompozycje wtórne i silnie inspirowane Metallicą.
Rok 1989 przyniósł drastyczne zmiany. Wyszła wówczas płyta In serach of sanity. Dojrzalsza, znacznie lepsza kompozycyjnie, a przede wszystkim posiadająca własną niepowtarzalną stylistykę i potężny klimat. Nadal wyczuwalne silne inspiracje Metallicą zostały przefiltrowane przez styl Black Sabbath, a wokale ocierają się wręcz o samego Dio. Prawie trzynastominutowy „Welcome to dying” to istny majstersztyk, który spokojnie mógłby być jeszcze dłuższy. Mamy na tej płycie nawet ciekawą, bardziej heavy metalową wersję „Let there be rock” AC/DC. Niestety, z niejasnych do końca powodów ówczesny producent grupy zerwał kontrakt z zespołem, a ten się rozpadł. Odrodził się dopiero w 2005 roku i w dwa lata później wydał rewelacyjną Killing Peace.
Po bardzo obiecującej płycie z 1989 roku, zespół po długim okresie milczenia wydał płytę bardzo dojrzałą i mocno dającą po głowie. Przefiltrowana przez groove metalowe dokonania, muzyka zespołu stała się ostrzejsza i bardziej brutalna. W wokalach pojawiły się nawet charczenia i growle, a po gitarach i perkusji słychać ogromny postęp w technice gry i w sferze kompozycyjnej. Z kolei w tym roku Onslaught wydał nieustępującą dwóm poprzednim, stylistycznie jednak kontynuującą tę z 2007 roku, wyśmienitą płytę zatytułowaną Sounds of the violence.
Na wstępie mamy ukłon dla Slayera i otrzymujemy króciutkie intro zatytułowane „Into the Abyss”. Kolejne utwory to rasowe killery. Mocne riffy, ciężka perkusja i bardzo ciekawe, momentami nawet growlowane wokale. W przedostatnim utworze „End of the Storm (Outro)” otrzymujemy zaś fortepianowy ukłon dla Black Sabbath z okresu Dio, gdyby go rozwinąć do szybszych partii otrzymalibyśmy numer zbliżony do słynnego „Heaven And Hell”. A na zakończenie cover Motörhead: „Bomber” (!).
Przy odrobinie szczęścia to ten zespół królowałby zamiast Metallici, tymczasem dzisiaj ma silne podstawy, aby strącić królów z tronu, a przynajmniej stanowić silną opozycję dla zjadających własny ogon władców. Jest to kawał naprawdę interesującej, mocnej muzyki, która ma ogromny potencjał i ma dużą szansę na stanie się jednym z najciekawszych zespołów grających w dzisiejszych czasach trash metal, nawet jeśli przefiltrowany przez dodatkowe skojarzenia i nurty…
PS. O zjawisku neotrash (i o tym jak Metallica spada z tronu) wkrótce w osobnym artykule.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





