Overkill - The Wings Of War (2019)

Od czasu "Ironbound" wydanego prawie dziesięć lat temu grupa Overkill nie przestaje zaskakiwać, bo po raz czwarty z rzędu nagrali płytę, która trzyma wysoki poziom wyznaczony przez wspomniany, zwala z nóg i do tego podtrzymuje opinię, że stara gwardia nie rdzewieje, a panowie amerykańskiej formacji w przyszłym roku obchodzić będą czterdziestolecie istnienia...

W NiewieLU Słowach: Kreator, Overkill

Stare niedźwiedzie mocno śpią? Wręcz przeciwnie...

W zeszłym roku zasłuchiwaliśmy się najnowszą płytą Metalliki, która zyskuje przy każdym odsłuchu coraz bardziej nawet jeśli do najwybitniejszych dokonań tej grupy nie należy. Zasłuchiwaliśmy się także najnowszą znakomitą płytą Testament, który pokazał, że nie grając nic nowego wciąż można nagrać bardzo solidny thrashowy album, a nawet pokazać figę z makiem Hetfieldowi i spółce. Podobnie sprawa ma się z dwoma innymi klasycznymi już grupami tworzącymi w ramach tego gatunku. Mowa o weteranach z grup Kreator i Overkill, którzy plasują się obecnie w tej samej lidze co Testament i nawet nie myślą o tym, by spuścić z formy. W tej odsłonie "W NiewieLU słowach" przyjrzymy się nowym płytom wspomnianych grup i spróbujemy znaleźć namiary na ich dilerów...

Accept - Blind Rage (2014)

Czternasty album studyjny niemieckiej legendy jest trzecim zrealizowanym z Markiem Tornillo. Razem z nim Accept po raz kolejny dowodzi, że jest w znakomitej formie, podobnie bowiem jak dwa poprzednie tak i ten jest nagrany z tym samym impetem i z tą samą mocą. Po "Krwi narodów" i po bitwie pod "Stalingradem" przyszedł czas na "Ślepą Furię"...

Overkill - White Devil Armory (2014)

Siedemnasty (czy też raczej osiemnasty według nomenklatury grupy) album studyjny. Taka liczba robi wrażenie, zwłaszcza gdy mówimy o zespole, który właśnie przeżywa swoją drugą młodość. Po znakomitym "Ironbound" z 2010 i równie udanym "The Electric Age" z 2012 roku, panowie z Overkill nie kazali długo czekać na kolejną płytę. Czy "White Devil Armory" dorównuje dwóm poprzednim?

Havok - Unnatural Selection (2013)

Nie wiem jak wygląda konstrukcja cepa, na pewno nie jestem specjalistą od takich sprzętów. Podobno jest bardzo prosta, tak przynajmniej mówią. Prosta jest też budowa współczesnego (zagranicznego) thrash metalu, który wykorzystując techniki współczesnej technologii nagrywania brzmi nie tylko świeżo, ale również jak wyjęty z lat 80. Z różnym jednak skutkiem. Havok jest jednym z tych przypadków, kiedy skutek jest wyśmienity i niesamowity. W gatunek, w którym zagrano już chyba wszystko wstępuje nowe życie, które niczym tornado porywa za sobą wszystko...

WNS XIV: Unsaint, Vates

Oba zespoły pochodzą z Polski, oba dopiero debiutują. Oba postawiły na przedsmak w postaci epki. Oba grają ciężko, nowocześnie i świeżo, choć nie odkrywają absolutnie niczego nowego. W kolejnym odcinku "W niewielu słowach" przyjrzę się i przysłucham debiutanckim wydawnictwom warszawskiego Unsaint oraz gliwickiego Vates...

Testament - Dark Roots of Earth (2012)

Minęły cztery lata od mocnego, ale trochę rozczarowującego "The Formation of Damnation" i nadszedł czas na kolejną płytę. Testament obok Megadeth i Overkill należy obecnie do najciekawszych thrash metalowych zespołów, które są dinozaurami i legendami i wciąż wydają albumy oszałamiająco dobre. A nowy album Testamentu, podobnie jak tegoroczny "The Electric Age" Overkill, pozostawia panów z Metallici daleko w tyle...

WNS VIII: Gorący Thrash Metal

Kapela z lat 80? Nie, to zespół Injury - reprezentanci revivalu thrash metalu z Włoch.

Włochy i Brazylia. Kraje gorące, również pod względem muzycznym. Przy okazji (zbliżającego się) koncertu włoskiej grupy Amethyst zrobiłem sobie mały rekonesans na poletku revivalu thrash metalu i trafiłem na trzy równie interesujące i równie świeże zespoły reprezentujące różne podejście do tradycyjnego thrash metalu – jeden z Brazylii i dwa z Włoch.  Tym razem w niewielu słowach o: Deathraiser, Game Over i Injury.

Overkill - The Electric Age (2012)

Tesleryzm w stanie czystym. I to nie tylko na okładce. Wydawać by się mogło, że po fantastycznym, absolutnie fenomenalnym „Ironbound” z 2010 roku ciężko będzie nagrać płytę równie udaną. Overkill nie dość, że nie kazał na następcę swojego poprzedniego albumu czekać długo, to w dodatku nagrał płytę o takiej samej sile rażenia i mocy. Nie ma na niej lokomotyw, bo cały album jest lokomotywą pędzącą bez wytchnienia od początku do końca…