Napisał: Karol Pięknik
Debiut Kvelertaka z
2010 roku był ciekawą bestią. Wrzucenie do kotła elementów black metalowych,
hardcore punkowych, hard rockowych i rock'n'rollowych mógł zaowocować albo niesłuchalnym
potworem nie posiadającym sensu albo szaleństwem, w którym jednak jest metoda.
Wystarczająco duże grono, w którym znalazłem się i ja, zdecydowało, że
Kvelertakowi udało się osiągnąć to drugie, co zaowocowało międzynarodowym
sukcesem norweskiej grupy. Follow-up pod tytułem "Meir" (norw. więcej – czym
w sumie po prostu ten album był w stosunku do debiutu) zasadniczo wykorzystał
tę samą formułę, podając ją jednak w nieco bardziej melodyjnym, ugrzecznionym
wydaniu. Główną siłą na obu albumach były idealne proporcje wszystkich
elementów składowych, a Kvelertak, pomimo tego, że linia, po której kroczył
była bardzo cienka, podążał naprzód bardzo zdecydowanym krokiem.