Last Union - Most Beatiful Day (2016)

Niezręcznie jest pisać o płycie, która ma swoją premierę w grudniu zeszłego roku, ale swoją obecność zaznacza dopiero na początku następnego. "Most Beatiful Day" to debiut włoskiej formacji Last Union, która do współpracy zaprosiła basistę Symphony X Mike'a LePond, byłego perkusistę Helloween Uli Kuscha, który po kilku latach przerwy wraca do gry oraz znanego z Dream Theater Jamesa LaBrie, który pojawia się przy mikrofonie w kilku numerach wspierając obiecującą wokalistkę Elisę Scarpeccio. Jaki to jest to debiut i jak go właściwie sklasyfikować rocznikowo?

Epica - The Holographic Principle (2016)

Poprzeczka jaką zawiesiła sobie holenderska Epica dwoma poprzednimi albumami została zawieszono wysoko, a ten wydany w zeszłym roku udowadnia znakomitą formę tej grupy. A ta zdecydowanie jest wzorcowa i zostawia w tyle nawet Nightwisha, który z Floor Jansen wydał przecież znakomity materiał "Endlesss Form Most Beatiful" pokazując, że w symfonicznym metalu nadal można tworzyć muzykę ciekawą i z pomysłem. To, co osiągnęli Finowie zostało jednak przeskoczone i ulepszone przez Holendrów...

Firewind - Immortals (2017)

Za greckim Firewind tęskniło pewnie sporo osób. Ostatnie płyty nie były najlepsze, bliżej im było do melodyjnego hard rocka aniżeli power metalu. Gus G chyba też się zaczął męczyć bo zwinął zespół i skupił się na karierze solowej wydając dwa tylko niezłe albumy sygnując je swoim nazwiskiem. Okazuje się jednak, że stare powiedzenie "ciągnie wilka do lasu" znane jest także Gusowi, który nieco niespodziewanie ponownie zebrał do kupy Firewind i zastąpiwszy Apolla Papathanasio znanym między innymi z Metalium i Mayan Henningiem Basse, który swoim głosem przypomina o najlepszych czasach greckiej formacji gdy mikrofon dzierżyli Stephen Fredrick i Chitty Somapala. Tamte czasy przypomina także muzyka, która wreszcie wróciła stylistycznie na właściwe tory...

R1/143: Obscure Sphinx, Sounds Like The End Of The World, Rosk (27.01.2017, Ucho, Gdynia)

Zima na szczęście prawie na półmetku, nic jednak tak nie rozgrzewa jak dobry koncert. W piątkowy wieczór w gdyńskim Uchu zobaczyć i usłyszeć można było trzy różne zespoły zbliżone stylistycznie, choć podchodzące do tematu w zupełnie różny i odmienny sposób. Obok otaczanego zasłużonym kultem warszawski Obscure Sphinx zaprezentowały się dwa składy: znakomicie rozwijający się gdański Sounds Like The End Of The World, który lada moment wyda swój drugi album oraz obiecujący debiutanci z Warszawy z grupy Rosk. Jak było?

W NiewieLU Slowach: Damian Wilson, Damian Wilson & Adam Wakeman, New Model Army

Trzy piękne i minimalistyczne w wyrazie płyty, które miały swoją premierę w zeszłym roku, ale nie udało nam się znaleźć dla nich czasu by napisać o nich w porę. Nic jednak straconego bo o niektórych płytach można pisać niezależnie od tego kiedy zostały wydane. Dwie zostały zrealizowane przez Damiana Wilsona znanego z Threshold, Maiden United czy Headspace. Starzy post-punkowi wyjadacze z New Model Army niestrudzenie dowodzeni przez Justina Sullivana zaś po raz kolejny udowadniają, że są w znakomitej formie i w swoim gatunku niedoścignieni... 

SMS z Polski: Dopelord, Bantha Rider, Nocny Kochanek

Zasnuty mgłą nocny peron kolejowy do takiej muzy pasuje idealnie...

Polski stoner i sludge ma się dobrze chociaż z całą pewnością można powiedzieć, że wielki szał na takie granie nieco ucichł. Bez większego szumu pojawiają się jednak nowe wydawnictwa zespołów obracających się w tych rejonach gatunkowych. Taki Dopelord właśnie wydał swoją trzecią płytę studyjną, a Bantha Rider z Warszawy debiutuje ostro przyprawioną napędzaną "Gwiezdnymi Wojnami" muzą. Jednak w kolejnym "SMSie z Polski" nie tylko o tym, a także o drugim albumie polskojęzycznej odsłony Night Mistress, czyli Nocnego Kochanka. Gotowi na retrogranie z używkami różnego rodzaju w tle i odrobiną nieprzyzwoitego humoru? Jeśli tak to - zaczynamy!

Sepultura - Machine Messiah (2017)

Przeciwników obecnej Sepultury jest co najmniej tylu co jej zwolenników. Pośród tych pierwszych przoduje Max Cavalera (i cała jego rodzina), która uważa, że ich były już zespół nie jest Sepulturą i od lat tworzy gnioty. Nie będziemy roztrząsać jak jest, bo ja należę do tej grupy, która obecną Seplulturę lubi tak samo jak tę z czasów Cavalerów, a także że (choć z przebłyskami) to Cavalerowie odgrzewają te same kotlety z coraz gorszym skutkiem. Nie uważam też jednak, że to samo można by powiedzieć o słynnym brazylijskim zespole, który właśnie wydał swoją czternastą płytę studyjną, ósmą z wokalistą Derrickiem Greenem i drugą ze znakomitym młodym dwudziestopięcioletnim obecnie perkusistą Eloyem Casagrande. Jak brzmi nowa Sepultura?