3moonboys - Na Tym Zdjęciu Wcale Nie Wyglądasz Grubo (2014)

Napisała: Milena "Lady Stoner" Barysz

3moonboys obnażają się ze swoich muzycznych doznań po raz szósty. Tym razem jednak po polsku. "Na tym zdjęciu wcale nie wyglądasz grubo" jest albumem nad którym pracowali dwa lata. Odsłania coś nowego, coś czego 3moonboys jeszcze nie pokazywali. Jak mówią sami autorzy, album jest momentem, w którym zaciera się granica między rewersem a awersem, moment w którym Alicja nie jest po żadnej stronie lustra. Album ten jest kantem monety, jest dokładnie TYM lustrem. 

WNS Polski XVI: Sonia Pisze Piosenki, Pustki

"Warm... Warmer... Disco!"

Napisał: Marcin Wójcik

Każdy z nas ma takie książki, filmy czy płyty, które trzeba było odłożyć na później. Czas, jak wiemy, nie jest z gumy, ale na szczęście zaległości można nadrobić. W pierwszej części moich płyt niezdążonych przeniesiemy się w świat piosenek wyśpiewanych pięknymi, kobiecymi głosami. Choć oba opisane albumy zdecydowanie się różnią, to na pewno łączy je jedno – świeżość.

Wydział Filmowy XIII: Oglądamy filmy Clinta Eastwooda (1): Bird (1988)

31 maja Clint Eastwood skończy 85 lat. Z tej okazji blog filmowy Po Napisach razem z innymi blogerami ogląda i opisuje filmy, które Mistrz wyreżyserował. My również dołączyliśmy do tej akcji, choć nie zajmiemy się wszystkimi jego filmami, a jedynie tymi dotyczącymi muzyki lub do których Clint sam skomponował swoją muzykę.

W trzynastym Wydziale Filmowym, a pierwszym z podtytułem "Oglądamy Filmy Clinta Eastwooda" zajmiemy się filmem "Bird", w którym poruszona została historia Charlie Parkera, wirtuoza saksofonu i kompozytora jazzowego. Podobnie jak w przypadku poprzednich odsłon, ostrzegamy przed potencjalnymi spoilerami dotyczących fabuły.

WNS LI: Level 10, Jorn Lande & Trond Holter's Dracula, Serious Black

Wyścigi czas zacząć - kto zaprosi więcej gwiazd, a kto wykrzesa więcej ognia z dogorywających gatunków...

Powoli wygrzebując się z zeszłorocznych płyt warto przysłuchać się trzem nowościom. W ostatnim czasie posucha i zjadanie ogona w brzmieniach heavy/power była dla mnie coraz dotkliwsza. Wielu pewnie zaczęło odczuwać podobnie. Każda z nich to debiutująca supergrupa, które ostatnio wyrastają jak grzyby po deszczu. Każda przywraca też wiarę w zakurzone heavy/power metalowe granie. Nie należy się jednak spodziewać, że któraś z nich odkrywa proch. Czy te grupy mają szansę na zdobycie serc tych, którzy już zwątpili w te gatunki? Sprawdźmy!

Płyty niezdążone roku 2014 według naczelnego Część IV

Rakieta pikuje w atmosferę, ale wcale nie jestem pewien czy to koniec niezdążonych...

Kolejna porcja płyt niezdążonych. Tym razem jednak nie będziemy skakać po gatunkach, bo w czwartym worku znalazło się pięć perełek z pogranicza retro metalu, stoner rocka oraz szeroko pojętej psychodeli i progresywy z korzeniami w latach 60 i 70. Poskaczemy za to po krajach (choć w czterech przypadkach odległości nie będą zbyt duże), a płyty, które pojawiły się w minionym roku to przeważnie debiuty obok których nie da się przejść obojętnie...

Progresywnie Mi X: Ne Obliviscaris, X Empire, Star Insight

"Więcej progresywy, aby żyć!" - parafrazując jeden z tekstów rodzimej Comy z płyty "Hipertrofia".

Dopiero dziesiąty w ramach cyklu "Progresywnie Mi", a w nim trzy zbliżone stylistycznie zespoły. Wszystkie trzy są być może średnio kojarzone, ale mimo to warte uwagi. Ne Obliviscaris pojawia się u nas już po raz drugi, tym razem, także ze swoim drugim albumem studyjnym. X Empire to jeden z kilku projektów muzycznych z Brazylii, w który jest zaangażowany perkusista Rafael Jorge znany z Heptah. Star Insight jest zaś projektem z Finlandii, który przeleciał trochę niezauważenie, zbierając różne recenzje, także te krytyczne i negatywne. Jak wypadają w naszym ujęciu?

WW XIX: Thy Catafalque (4) Tűnő idő tárlat (2004)

Dwie wersje okładki do płyty "Tűnő idő tárlat"

Wiosna niemal za rogiem, czas zatem najwyższy by ponownie wybrać się na Węgry i posłuchać twórczości Tamasa Katai. Dziewiętnasty "Weekend Węgierski" i czwarty poświęcony Thy Catafalque będzie o trzecim pełnometrażowym albumie głównej dla tego wszechstronnego muzyka formacji. Ten album jest nie tylko rozwinięciem wcześniejszych pomysłów, ale także ich zupełnym zaprzeczeniem. Black metal niemal zupełnie odszedł tutaj w zapomnienie (choć nie rezygnuje się z niego całkowicie), a na pierwszy plan wysuwa się bogata elektronika. Tym razem zostajemy zabrani do muzeum na "Wystawę Znikającego Czasu". Co na tej wystawie jest warte obejrzenia?